Hier verschijnt de eerste bewustwording van de Verstrengeling.
Twee lichamen, één beweging. Een sculptuur in de vorm van een fallus: levenskracht, scheppingsenergie, de oorsprong.
Hier ontdek ik dat niets op zichzelf bestaat.
Identiteit, relaties, trauma’s en verlangens zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Alles wat ik vormgeef, ontstaat uit deze verbondenheid.
Twee lichamen in een ononderbroken beweging.
Leiden en volgen lossen op in een dans waarin twee zielen vergeten waar de één begint en de ander eindigt.
Het ritme van overgave, de hartslag van eenheid.
Zonder liefde geen pijn.
Zonder pijn geen diepte.
Wat hier breekt, vecht tegelijk om te blijven bestaan.
Hier raakt liefde haar grens.
Wat het hart verbindt, kan het ook breken.
Pijn en liefde bestaan hier in dezelfde beweging.
Dit beeld vraagt om collectieve stilte en gewicht, staat voor familie, gemeenschap en collectief dragen.
Een groep mensen, samen met -meerdere vormen-, één aanwezigheid. Individuen blijven herkenbaar, en dragen elkaar.
Hier wordt verbondenheid geen idee, maar een gezamenlijke houding van samen zijn in warme herinneringen.
Met dit werk nam Sonja VishnudArt deel aan de federale Memorial-aanvraag in Brussel, ter ere van de slachtoffers van de terroristische aanslagen in België.
Het sculptuur werd geselecteerd voor de eindronde.
Twee wezens versmelten tot één oneindige vorm in de Ziel.
Twee lichamen met één bewustzijn, tijdloos, stil en compleet.
Hier verdwijnt het onderscheid en wat blijft, is essentie…
Vrijheid ontstaat niet door ontsnappen, maar door te kiezen van binnenuit.
Kiezen is loslaten. Volgen is vertrouwen. Deze vleugel zegt: genoeg.
Met het sacrale chakra aan de voorzijde en het hartchakra aan de andere zijde, verbeeldt dit werk de vereniging van gevoel, intuïtie en liefde.
Hier leer ik luisteren naar mijn innerlijke waarheid.
De wijsheid van het hart bepaalt de richting.
Dit beeld draagt stilte met gewicht.
Het mannelijke en het vrouwelijke in ons ontmoeten elkaar in stilte, licht en donker, lichaam en geest in de kern, het hart puur en maagdelijk rein.
Een fluistering … geen stem die roept, maar een waarheid die wordt herkend.
Dit werk markeert een punt zonder terugkeer.
Hier stopt alles. Vorm breekt open.
Wat vastzat, eist ruimte.
Geen terugkeer, alleen een nieuwe richting.
Nooit alleen. Altijd in verbinding.
Het lichaam opent zich naar de ruimte.
Observeren, ervaren, creëren, als deel van een groter geheel.
Hier wordt het individu een ontmoeting met alles wat is.
Beelden beschikbaar in verschillende formaten
